Spotkanie miało dwuczęściową formułę – najpierw solidny fundament merytoryczny, a następnie praktyczne (i bardzo życiowe) rozwinięcie tematu w wykonaniu stand-upera.

Czy w zarządzaniu jest miejsce na humor?

W części teoretycznej dr Krzysztof Buczkowski z Centrum Innowacji Społeczeństwa Informacyjnego Politechniki Warszawskiej postawił uczestnikom ważne pytanie:

czy w organizacji – szczególnie w branży technicznej, odpowiedzialnej i obciążonej stresem – jest przestrzeń na humor?

Jak podkreślił prelegent, humor jest sprawą indywidualną – każdy śmieje się z czegoś innego. W środowisku pracy dominują poważne tematy, napięcie i presja wyników. Tym bardziej warto świadomie pracować nad kulturą uśmiechu.

Czasem nawet „wymuszony” uśmiech przed trudną rozmową czy stresującą sytuacją może realnie wpłynąć na nasze emocje i sposób komunikacji.

Nie bez powodu Dwight D. Eisenhower mówił (co przypomniał K. Buczkowski): „Poczucie humoru jest częścią sztuki przywództwa, sztuki nawiązywania kontaktów z ludźmi i osiągania celów”.

Humorologia – nauka o śmiechu

Dr Buczkowski przybliżył uczestnikom też pojęcie humorologii – interdyscyplinarnej dziedziny badającej humor z perspektywy socjologii, lingwistyki i psychologii.

Jej celem jest zrozumienie: mechanizmów wywoływania śmiechu, funkcji humoru, jego znaczenia społecznego.

Jak zaznaczył prowadzący, humor:

• redukuje napięcie,
• poprawia nastrój i satysfakcję,
• buduje zaufanie,
• usprawnia komunikację,
• wzmacnia motywację.

Jednocześnie jest narzędziem „obosiecznym”. Użyty nieumiejętnie może osłabić autorytet lidera, naruszyć relacje i zostać błędnie zinterpretowany.

Humor jako kompetencja lidera

Lider – oprócz autorytetu formalnego i merytorycznego – powinien posiadać inteligencję emocjonalną. W jej ramach mieści się umiejętne stosowanie humoru.

Humor lidera może:

• psychologicznie wzmacniać pracowników,
• zwiększać kreatywność,
• poprawiać efektywność pracy,
• budować spójność zespołu.

Jednak – co również zaznaczył prelegent – nie ze wszystkiego można żartować. Lider nie powinien podważać swojej merytoryki. Może natomiast z dystansem odnieść się do własnych drobnych słabości, pokazując ludzką twarz i autentyczność.

Cztery style humoru

Ważnym elementem wykładu było omówienie koncepcji Roda Martina, wyróżniającej cztery style humoru:

1. Afiliacyjny (relacyjny) – buduje więzi, łagodzi napięcia, opiera się na lekkich, życzliwych żartach.
2. Wzmacniający – pozwala zachować dystans i optymizm w trudnych sytuacjach.
3. Agresywny – oparty na sarkazmie i kpinie, budujący pozycję kosztem innych.
4. Autodestrukcyjny – nadmierne żartowanie z siebie w celu zdobycia aprobaty.

Dwa pierwsze style wspierają przywództwo. Dwa kolejne – mogą je osłabiać.
Kluczowe jest świadome dobieranie rodzaju humoru do sytuacji, zespołu i kontekstu organizacyjnego. Humor jest bowiem „wymianą kontekstową” – to, co w jednej grupie zadziała, w innej może zostać odebrane negatywnie.

Od teorii do sceny – „haust praktyki”

Po merytorycznym wprowadzeniu scenę przejął Arkadiusz „Jaksa” Jakszewicz – znany stand-uper, który w charakterystyczny dla siebie sposób pokazał, jak humor funkcjonuje w codziennym życiu.

Poprzez historie ze spotkań z ludźmi, anegdoty i obserwacje społeczne udowodnił, że dystans do siebie ułatwia budowanie relacji, śmiech rozbraja napięcie szybciej niż najbardziej rozbudowane procedury, humor pozwala przetrwać trudne sytuacje zawodowe i prywatne.

Publiczność mogła doświadczyć w praktyce tego, o czym chwilę wcześniej mówił dr Buczkowski – że śmiech realnie zmienia atmosferę, otwiera ludzi i buduje wspólnotę. W świecie pełnym napięć, regulacji i odpowiedzialności – także w branży ciepłowniczej – humor może stać się jednym z najbardziej ludzkich i jednocześnie najskuteczniejszych narzędzi lidera.

***
III edycja konferencji Zarządzanie Przedsiębiorstwem Ciepłowniczym, odbywa się w Wiśle w dniach 10-11 lutego 2026. Organizatorem wydarzenia jest BMP Sp. z o.o.