Niedziela, 26 marca 2017 r.

Imieniny: Emanuela, Teodora KONTRAST

Partner serwisu:

Ciepło... ekologicznie cz. 1

Bogusław Regulski | 24.02.2017

W otoczeniu zewnętrznym ciepłownictwa systemowego pojawiają się coraz poważniejsze bariery i wyzwania, szczególnie w obszarze ochrony środowiska, które wpływają na jego przyszłą pozycję w obszarze zaopatrzenia w ciepło. Sygnały w tym zakresie płyną właściwie z jednego kierunku – regulacji z poziomu Unii Europejskiej.

 

Europejskie dokumenty strategiczne dotyczące polityki energetyczno-klimatycznej UE

Ciepłownictwo, jako sektor o charakterze energetycznym, wpisuje się w ogólne ramy polityki klimatyczno-energetycznej nakreślone przez strategiczne dokumenty Unii Europejskiej. Fundamentalne kierunki dla tej polityki nakreślone zostały w Energetycznej Mapie Drogowej 2050 (Energy Roadmap 2050), przygotowanej na początku obecnej dekady, z której wynika konieczność drastycznej, bo aż 90% redukcji emisji CO2.

Wśród głównych scenariuszy, mających zrealizować tak ambitnie postawiony cel, znalazły się m.in. następujące działania:

• znacząca poprawa efektywności energetycznej procesów energetycznych, ze szczególnym podkreśleniem roli obszaru konsumpcji energii w sektorze budownictwa,

• zwiększenie udziału wykorzystania energii odnawialnej wraz z technologiami magazynowania,

• przekształcenie obszaru ogrzewania i chłodzenia w kierunku zwiększania wykorzystywania odnawialnych źródeł energii i zasobów lokalnych, nie tylko za pomocą indywidulanych instalacji, ale również ciepłownictwa systemowego.

Na bazie kierunków wyznaczonych w Energy Roadmap 2050 również ciepłownictwo otrzymało swoją mapę drogową do roku 2050, która została sporządzona przez grono specjalistów skandynawskich na potrzeby organizacji Euroheat&Power. Kierunki określone w Strategii w perspektywie 2050 r. dotyczą:

• konieczności jak najszerszego wykorzystania odnawialnych źródeł energii, zasobów lokalnych, w tym energii z odpadów, upowszechnienia procesów odzyskiwania ciepła i maksymalizacji kogeneracji,

• tworzenia zintegrowanych systemów energetycznych poprzez wykorzystania systemów ciepłowniczych nie tylko do wytwarzania energii elektrycznej w kogeneracji, ale również do bilansowania strony popytowej i podażowej, szczególnie ważnej z powodu zwiększającego się udziału instalacji OZE do produkcji energii elektrycznej – systemy ciepłownicze umożliwiają dwukierunkowe przepływy mocy bilansujących dzięki możliwości magazynowania ciepła,

• zwiększenia udziału ciepła dostarczanego z systemów ciepłowniczych poprzez ich rozwój wszędzie tam, gdzie istnieją lokalne warunki sprzyjające tej formie zaopatrzenia w energię (wszelkie skupiska ludzkie).

Reasumpcji wskazanych wyżej kierunków dokonano formalnie w przygotowanym przez KE i przyjętym przez Parlament Europejski – Komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: Strategia UE w zakresie ogrzewania i chłodzenia – Com(2016)51.

Strategia wskazuje na bardzo ważną rolę ciepłownictwa i chłodnictwa systemowego w efektywnym działaniu systemów energetycznych. Ze względu na zwiększanie się ilości energii elektrycznej wytwarzanej z OZE, szczególnie wiatrowej i słonecznej, oraz postępującą decentralizację jej podaży, coraz większego znaczenia nabierają mechanizmy i technologie umożliwiające poprawę elastyczności działania w stosunku do zapotrzebowania. Efekt synergii dla systemu energetycznego można uzyskać poprzez tanie magazynowanie energii cieplnej w akumulatorach ciepła. Systemy ciepłownicze wskazane są jako jedno z najważniejszych rozwiązań dla poprawy jakości powietrza w dużych skupiskach ludzkich, a także rozwiązania problemu wykorzystania energii z procesów przekształcania odpadów.

Systemy ciepłownicze lub chłodnicze zostały wskazane w Strategii jako najważniejsze narzędzia dla rozwoju kogeneracji, dzięki której nastąpi istotna oszczędność energii pierwotnej oraz emisji CO2. W sektorze przemysłu i usługach kogeneracja umożliwi znaczne oszczędności kosztów działalności i zapewnienia stabilnego i niezawodnego zaopatrzenia w ciepło i energię elektryczną.

Podstawowe obszary regulacyjne wpływające na działalność sektora ciepłowniczego

Europejska Strategia w zakresie ogrzewnictwa i chłodnictwa wskazuje wyraźnie na dwa zasadnicze kierunki działań: • efektywność energetyczną – zarówno w zakresie wykorzystywania nośników energii, jak też ich bezpośredniej konsumpcji przez odbiorców, oraz

• ochronę środowiska – poprzez poprawę jakości powietrza i całego środowiska – wody i gleby – co jest konsekwencją dążeń w kierunku zintegrowanego podejścia do tego problemu.

W obecnym stanie prawnym na poziomie UE regulacje dotyczące tych obszarów zawarte są w:

Generalne cele strategiczne, nakreślone w Energy Roadmap 2050, a w dla sektora ogrzewania i chłodzenia w europejskiej strategii w zakresie ciepłownictwa i chłodnictwa, mogą być realizowane przy udziale wsparcia w formie różnych mechanizmów pomocy publicznej. Najważniejsze regulacje dotyczące tego obszaru zawarte zostały w dwóch dokumentach:

Komunikacie Komisji – Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020 – EEAG1; • Rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (GBER)2.

W zakresie ciepłownictwa Wytyczne (EEAG) przewidują, że pod pewnymi warunkami pomoc państwa może być zgodna z rynkiem wewnętrznym dla przedsięwzięć dotyczących:

• spełnienia wymogów surowszych niż normy unijne lub podniesienie poziomu ochrony środowiska w przypadku braku norm unijnych;

• wcześniejszego dostosowania do przyszłych norm unijnych;

• produkcji energii ze źródeł odnawialnych;

• efektywności energetycznej, w tym kogeneracji oraz systemów ciepłowniczych i chłodniczych;

• efektywnej gospodarki zasobami, w szczególności na gospodarowanie odpadami;

• podatków na ochronę środowiska lub zwolnień z takich podatków;

• przydziałów emisji gazów cieplarnianych.

Specyficznie zdefi niowany jest „efekt zachęty” w przypadku inwestycji w zakresie poprawy stanu ochrony środowiska (np. projekty związanie z redukcją emisji gazów cieplarnianych), który oznacza, że jedynie inwestycje przekraczające w efekcie obowiązujące obecnie normy emisji mogą być przedmiotem postępowania o wsparcie, pod warunkiem, że takie wsparcie będzie możliwe do uzyskania w ramach mechanizmów pomocowych.

Szczególnie ważne dla sektora ciepłowniczego są regulacje dotyczące mechanizmów wspierających – możliwych do zastosowania dla rozwoju systemów ciepłowniczych i kogeneracji, które stały się podstawą do stworzenia krajowych Programów Operacyjnych, czyli w Programie Operacyjnym Infrastruktura i Środowisko oraz Regionalnych Programach Operacyjnych. To, co do tej pory spędza sen z powiek dysponentów polskich systemów ciepłowniczych, to ograniczenie wskazujące, że pomoc inwestycyjna dla systemów ciepłowniczych ograniczona jest jedynie do tych, które spełniają kryterium „efektywnych systemów ciepłowniczych” zgodnie z dyrektywą o efektywności energetycznej.

System prawny w obszarze ochrony środowiska

Ochrona środowiska jest fundamentalnym priorytetem Unii Europejskiej. Zasadniczym elementem branym pod uwagę jest walka ze zmianami klimatu poprzez redukcję emisji gazów cieplarnianych do atmosfery. Ostatnio postawione cele redukcyjne dla Europy sięgają już 40% do roku 2030 w porównaniu z rokiem 1990. Porozumienie krajów UE z października 2014 r. przewiduje, że dla zrealizowania tego celu konieczne będzie zwiększenie udziału energii odnawialnej w roku 2030 do minimum 27% i tak samo musi zostać poprawiona efektywność energetyczna. Ale ochrona środowiska to również cały obszar działań na rzecz ograniczenia szkodliwego wpływu działalności energetycznej na stan powietrza, wody i gleby.

Dla zrealizowania celów przewiduje się poważną reformę podstawowych mechanizmów regulacyjnych, które obecnie przyczyniają się do realizowania bieżącej polityki klimatyczno-energetycznej.

Europejski system handlu uprawnieniami do emisji CO2

Dla działalności wytwórczej źródeł ciepła produkujących ciepło dla potrzeb systemów ciepłowniczych ważną rolę odgrywają uregulowania prawne wynikającej z obowiązującej Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającą Dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (ETS)3. Jej celem nadrzędnym jest znaczne fi zyczne zmniejszenie emisji CO2 w najbliższym czasie – pierwsza perspektywa czasowa to rok 2020 – ustalone na poziomie co najmniej 20% w stosunku do roku 1990. Zgodnie z Załącznikiem nr 1 do Dyrektywy 2003/87/WE instalacjami objętymi systemem handlu emisjami są instalacje energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW, liczonej w wymiarze energii wprowadzonej w paliwie.

Europejski system handlu uprawnieniami do emisji (ETS) został uruchomiony już od roku 2005. Instalacje włączone do systemu ETS początkowo otrzymywały uprawnienia do emisji CO2 nieodpłatnie i proporcjonalnie do poziomu produkcji. Ponadto, dzięki mechanizmowi powszechnej zbywalności tych uprawnień, działania na rzecz obniżania wielkości emisji były i nadal są w ten sposób nagradzane wpływami z ich upłynniania na wolnym rynku.

Obecnie, tj. od roku 2013, mechanizm działania systemu jest odmienny od pierwotnego. Przede wszystkim odeszło się od całkowicie darmowej dystrybucji uprawnień, a także sukcesywnie zmniejsza się ilość uprawnień wprowadzanych do systemu handlu emisjami. Tak więc, część niezbędnych dla prowadzenia działalności uprawnień trzeba zakupić, dlatego koszt pozyskania uprawnień do emisji CO2 staje się ważnym elementem kosztu działalności, podobnym w charakterze do innych elementów procesu produkcji energii. Jego znaczenie będzie rosło sukcesywnie wraz ze zmniejszaniem się udziału darmowych uprawnień przydzielanych w systemie dla instalacji.

Obecnie trwają prace nad nowelizacją ETS, która ma wypełnić postanowienia nowej wersji europejskiego pakietu klimatyczno-energetycznego z nowymi celami redukcyjnymi – o 40% do roku 2030. Wśród nowych elementów tego pakietu najbardziej istotne jest ustalenie zwiększenia tempa redukcji emisji CO2 z dotychczasowych 1,74% rocznie do 2,2% lub nawet 2,4%, datując od roku 2020.

W procedowanej obecnie nowelizacji dyrektywy ETS znajdują się m.in. propozycje ustanowienia dla ciepłownictwa i ciepła z kogeneracji stałego poziomu 30% darmowych uprawnień do emisji od roku 2020, przyznawanych według benchmarku produktowego ustalanego według zmieniających się wraz z upływem czasu wartości, wynikającej z oceny tempa zmiany emisyjności procesów będących podstawą do ustalania benchmarków w poszczególnych sektorach podległych systemowi.
 

Wpływ kosztów zakupu uprawnień do emisji na cenę ciepła będzie zależny od:

• wielkości defi cytu uprawnień, który bezpośrednio będzie wynikał z zastosowanej technologii produkcji, gdyż wprowadzenie technologii wytwarzania ciepła o niższej emisyjności obniży wyjściowe zapotrzebowanie na uprawnienia;

• wartości uprawnień na rynku – można liczyć się z zaostrzeniem działań KE i istotnego wzrostu cen uprawnień do emisji już w niedługim czasie z racji działania mechanizmu kompensacyjnego, umożliwiającego administracyjną zmianę ilości uprawnień na rynku. Jest to jeden z nowych elementów wdrożonych w systemie ETS.

Redukcja wszelkich zanieczyszczeń do środowiska

Redukcja emisji CO2 to tylko jeden z elementów ochrony środowiska. Regulacje unijne obejmują więc szereg innych jej obszarów, z których najważniejsze dotyczą szeroko rozumianej ochrony powietrza. Podstawowy pakiet aktów prawnych na poziomie europejskim stanowią:

• dyrektywa o emisjach przemysłowych (IED),

• dyrektywa w sprawie ograniczenia emisji ze średnich obiektów energetycznego spalania (MCP),

• dyrektywa o jakości powietrza (CAFE).

Wszystkie razem stanowią komplementarny układ regulacji obejmujących cały obszar energetycznego wykorzystywania paliw do celów ciepłownictwa.

Regulacje dotyczące dużych instalacji ciepłowniczych – dyrektywa IED

Dla całego sektora energetycznego, z racji wielkości pojedynczych instalacji, szczególnie elektroenergetycznego, bardzo ważne są regulacje Dyrektywy 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (IED). Wprowadzone w niej rozwiązania postawiły przed instalacjami wytwarzającymi energię w oparciu o węgiel kamienny bardzo rygorystyczne wymagania dotyczące dopuszczalnych poziomów standardów emisyjnych dla SO2, NOx i pyłów.

Regulacjami tej dyrektywy objęte są tzw. duże instalacje spalania paliw. Dolną granicą wielkości takiej instalacji jest moc 50 MW (ustalona tak jak w przypadku ETS jako energia wprowadzona w paliwie) liczona w kominie, przez który odprowadza się spaliny z takiej instalacji. 

Zasadnicza różnica pomiędzy dotychczasowym stanem prawnym i praktycznym, jaki obowiązywał w Polsce w zakresie defi niowania tzw. dużej instalacji spalania paliw (LCP), a wynikającym z dyrektywy IED, wynika z tzw. „zasad łączenia”, czyli sumowania mocy poszczególnych obiektów energetycznego spalania (kotłów).

Zasady łączenia powodują, że w stosunku do wcześniejszej praktyki, dzięki której jako LCP traktowane były dopiero pojedyncze instalacje o mocy powyżej 50 MW, teraz każde połączenie tychże instalacji poprzez wspólny komin lub tzw. jeden zakład (teren), dające w sumie więcej niż 50 MW, kwalifi kuje takie połączenie do grupy dużych źródeł spalania (LCP). Wyjątkiem są pojedyncze instalacje o mocy mniejszej niż 15 MW. W praktyce oznacza to, że już połączone ze sobą dwa kotły WR25 (ich moc w paliwie to ok. 34 MW w zależności od sprawności) tworzą wspólnie duże źródło spalania podlegające regulacjom dyrektywy. W efekcie, do grona instalacji LCP dołączyła duża grupa instalacji spalania paliw z sektora ciepłowniczego.

To, co jest najważniejsze dla operatorów takich instalacji, to wyznaczone w dyrektywie poziomy standardów emisyjnych dla poszczególnych zanieczyszczeń obowiązujące już od 2016 r. Są to poziomy bardzo odbiegające od obowiązujących w ostatnim okresie, tak więc związany z tym zakres wymaganej redukcji w stosunku do dotychczasowych standardów emisyjnych jest bardzo duży. W przypadku instalacji tzw. małych i średnich z grupy LCP standardy dla dwutlenku siarki czy pyłów muszą zmienić się o kilka rzędów wielkości. 

Dyrektywa IED ma więc niezwykle istotne znaczenie dla wyznaczenia kierunków transformacji obszaru wytwarzania ciepła w większych obiektach ciepłowniczych, szczególnie z wykorzystaniem węgla kamiennego. Wynika to przede wszystkim ze skali koniecznej do wykonania redukcji zanieczyszczeń, jakie wywołują jej postanowienia.

Dla złagodzenia skutków nowej regulacji dla kosztów prowadzenia działalności w obszarach gospodarczych, w których stosowane są instalacje spalania paliw z grupy LCP, dyrektywa IED przewidziała dla niektórych grup instalacji szereg mechanizmów elastycznych – odstępstw czasowych, czyli tzw. derogacji, których najważniejsza dla sektora ciepłowniczego jest derogacja ciepłownicza. Określa ona, że „do dnia 31 grudnia 2022 r. instalacja spalania może być zwolniona z przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji, o których mowa w art. 30 ust. 2, i z przestrzegania stopni odsiarczania, o których mowa w art. 31, o ile spełnione są następujące warunki:

• całkowita nominalna moc cieplna dostarczona w paliwie do instalacji spalania nie przekracza 200 MW;

• instalacji przyznano pierwsze pozwolenie przed dniem 27 listopada 2002 r. lub jej operator złożył kompletny wniosek o pozwolenie przed tą datą, pod warunkiem, że instalację oddano do eksploatacji nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.;

• co najmniej 50% produkcji ciepła użytkowego instalacji (średnia krocząca z pięciu lat) dostarczanych jest w postaci pary lub gorącej wody do publicznej sieci ciepłowniczej; oraz

• do dnia 31 grudnia 2023 r. przestrzegane co najmniej dopuszczalne wielkości emisji ditlenku siarki, tlenków azotu i pyłu określone w pozwoleniu dla instalacji mającym zastosowanie w dniu 31 grudnia 2015 r., w szczególności zgodnie z wymogami dyrektyw 2001/80/WE i 2008/1/WE”.

Oprócz „derogacji ciepłowniczej” dyrektywa opisuje jeszcze dwa inne mechanizmy elastyczne:

• w ramach Przejściowego Planu Krajowego, który działa do 2020 roku i w którym uczestniczą dobrowolnie instalacje duże, nie korzystające z pozostałych mechanizmów elastycznych;

• dla dużych obiektów energetycznych, tzw. „czasowa”, ograniczająca łączny czas pracy w okresie derogacyjnym do 17500 godzin.

Bardzo ważnym elementem regulującym działalność podmiotów spełniających kryteria „dużych” instalacji spalania paliw jest konieczność posiadania odpowiedniego pozwolenia na działalność, której skala istotnie wpływa na środowisko naturalne – tzw. pozwolenia zintegrowanego. Dolną granicą obowiązku jego posiadania jest moc 50 MW w paliwie, liczone oczywiście jako moc wprowadzona do komina. Zbieżność wielkości mocy nie jest przypadkowa.

Najistotniejszy wpływ na działalność instalacji energetycznych mają regulacje dotyczące stosowania w działalności technologii spełniających określone standardy techniczne i ekologiczne. Standardy te zostały określone w tzw. „konkluzji BAT (best available techniques)”, czyli katalogu najlepszych dostępnych technik. Obowiązek stosowania BAT wynika z ustalonej w przepisach procedury udzielania pozwoleń, zawartej w art. 14 IED, które obok standardów emisyjnych są ważnym fi larem systemu zintegrowanego podejścia do ochrony środowiska.

Wdrożenie konkluzji BAT będzie oznaczać, że staną się one punktem odniesienia dla ustalenia w pozwoleniu zintegrowanym dopuszczalnych wielkości oddziaływania na środowisko dla danej instalacji. Dla obiektów z grupy LCP dotyczyć to przede wszystkim dopuszczalnych wielkości emisji zanieczyszczeń powietrza a także wymagań dla ścieków.

Dyrektywa IED w artykule 15 ust. 4 przewiduje możliwość udzielenia odstępstw od stosowania dopuszczalnych wielkości emisji określonych w Konkluzjach BAT. Zgodnie z tym przepisem organ administracji może, w szczególnych przypadkach, ustalić mniej restrykcyjne dopuszczalne wielkości emisji. Potencjalne warunki udzielania odstępstw nie zostały zdefi niowane w dyrektywie IED ani też nie istnieją żadne wiążące przepisy prawa europejskiego określające techniczny sposób przeprowadzania przez organ administracji takiej oceny. Natomiast w dyrektywie przewidziano możliwość opublikowania przez KE takich wskazówek.

Regulacje dedykowane dla średnich instalacji spalania – dyrektywa MCP

Uzupełnieniem obszaru regulacji wpływających na ograniczanie emisji niektórych zanieczyszczeń do atmosfery jest Dyrektywa 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania4.

Regulacje tego aktu prawnego obejmą wszystkie instalacje spalania paliw o mocy co najmniej 1 i mniejszej niż 50 MW. W ten sposób zostanie zamknięty regulacyjnie w obszarze ochrony powietrza praktycznie cały obszar wytwarzania ciepła dla potrzeb systemów ciepłowniczych o każdej skali wielkości.

Przepisy nowej dyrektywy obejmują, zgodnie z art. 1, emisje dwutlenku siarki (SO2), tlenków azotu (NO2x) oraz pyłów jak również tworzą mechanizmy dla monitorowania emisji tlenku węgla (CO).

Szczegółowy zakres instalacji objętych regulacją określa artykuł 2: 1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do obiektów energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej równej co najmniej 1 MW i mniejszej niż 50 MW (zwanych dalej „średnimi obiektami energetycznego spalania”), niezależnie od rodzaju wykorzystywanego przez nie paliwa. 1a. Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do połączeń utworzonych przez nowe średnie obiekty energetycznego spalania zgodnie z określonych w art. 3a, w tym połączeń, gdzie całkowita nominalna moc cieplna wynosi co najmniej 50 MW, chyba że połączenie to stanowi obiekt energetycznego spalania objęty rozdziałem III dyrektywy 2010/75/UE.

Zasada powyższa wskazuje, że istniejące pojedyncze istniejące instalacje o mocy poniżej 50 MW będą traktowane inaczej niż instalacje nowe, dla których zostanie zastosowana podobna zasada agregacji mocy jak w dyrektywie IED. Jednocześnie zostaje tą regulacją połączony obszar instalacji objętych dyrektywami IED i MCP, tworząc komplementarny system prawny.

Regulacje dyrektywy dedykowane są dla dwóch grup instalacji: istniejących i nowych. Art. 3 dyrektywy defi niuje te pojęcia:

• „Istniejący obiekt energetycznego spalania” oznacza obiekt energetycznego spalania oddany do użytku nie później niż rok po transpozycji dyrektywy do prawodawstwa krajowego, lub dla którego przed dniem tejże transpozycji uzyskano pozwolenie na podstawie przepisów krajowych, pod warunkiem, że obiekt ten został oddany do użytku nie później niż w dniu transpozycji;

• „nowy obiekt energetycznego spalania” oznacza obiekt energetycznego spalania inny niż istniejący obiekt energetycznego spalania.

Wejście w życie tych regulacji, biorąc pod uwagę trwający jeszcze proces legislacyjny na poziomie unijnym, szacowany jest na końcówkę obecnej dekady (2018-19). Zgodnie z propozycjami przepisów przejściowych, kraje członkowskie mają dwa lata na transpozycję dyrektywy do prawodawstwa krajowego.

Ze względu na potencjał energetyczny w systemach ciepłowniczych, jaki stanowią obecnie instalacje spalania paliw o mocy do 50 MW, ta grupa obiektów będzie w najbliższym czasie obszarem szczególnej troski ze strony ich właścicieli oraz organów administracji państwowej sprawującej nadzór nad ochroną środowiska.

Dla instalacji istniejących najważniejszym elementem jest czas wejścia w życie nowych standardów emisyjnych. Mechanizm związany z postępem wdrażania dyrektywy określony został w art. 5.

Dla instalacji spalania paliw o mocy powyżej 5 MW data węzłową jest 1 stycznia 2025 r. Od tej daty muszą być stosowane standardy emisyjne SO2, NO2x i pyłu określone w zestawieniu zawartym w załączniku II do dyrektywy cz. 1. Natomiast dla instalacji mniejszych niż 5 MW datą węzłową jest 1 stycznia 2030 r. Dla tej grupy instalacji standardy zanieczyszczeń dopuszczalnych również określone są w załączniku II cz. 1.

Dyrektywa przewidziała w niektórych przypadkach instalacji istniejących odstępstwa od standardów emisyjnych podanych w przepisach załącznika II. Mechanizmy te możliwe są do zastosowania dla:

a) obiektów, których czas funkcjonowania podany jako średnia krocząca z pięciu lat wynosi nie więcej niż 500 godzin rocznie, 

b) obiektów działających w sytuacji awaryjnej lub w razie zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, gdzie czas pracy można zwiększyć do 1000 godzin, w przypadku konieczności zasilania awaryjnego w systemach wyspowych oraz w przypadku obiektów służących do wytwarzania ciepła, w razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur.

W takich przypadkach dopuszczalna wartość emisji pyłu wynosi 200 mg/Nm³.

Dyrektywa MCP przewiduje też odstępstwa czasowe dla niektórych rodzajów instalacji. Specjalny tryb dopuszczony jest dla instalacji dostarczających ciepło do systemów ciepłowniczych.

„Do dnia 1 stycznia 2030 r. państwa członkowskie mogą zwolnić istniejące średnie obiekty energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej powyżej 5 MW z obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wartości emisji określonych w załączniku II, pod warunkiem, że co najmniej 50 % ciepła użytkowego wytwarzanego w tych obiektach, podanego jako średnia krocząca z pięciu lat, jest dostarczane w postaci pary lub gorącej wody do publicznej miejskiej sieci ciepłowniczej. W przypadku takiego zwolnienia, dopuszczalne wartości emisji określone przez właściwy organ nie przekraczają 1100 mg/Nm3 w przypadku SO2 i 150 mg/Nm³ w przypadku pyłu.

W terminie 12 miesięcy od daty transpozycji dyrektywy do prawa krajowego wszystkie instalacje spalania paliw nieposiadające uprawnień do odstępstw standardów i czasowych mają obowiązek stosowania standardów określonych w załączniku II dyrektywy. W grupie tych instalacji znajdują się „instalacje nowe”.

Standardy emisyjne dla instalacji nowych przedstawione są w tab. 7, zawartej w cz. 2 załącznika II do dyrektywy.

Nowe obiekty również mogą zostać zwolnione z dotrzymywania standardów emisyjnych w sytuacji, gdy czas ich funkcjonowania, podany jako średnia krocząca z trzech lat, wynosi nie więcej niż 500 godzin rocznie. W przypadku takiego zwolnienia do obiektów opalanych paliwem stałym dopuszczalna wartość emisji pyłu wynosi 100 mg/Nm³.

Przypisy

1  Dziennik Urzędowy UE z 2014 C.200/1.

2  Dziennik Urzędowy UE z 2014 L. 187/1.

3  Dziennik Urzędowy UE L140 z 2009. 4  Dziennik Urzędowy UE z 2015 r poz. L 313/1.

Fot. 123rf

 

 

Na skróty

© 2014. Wszelkie prawa zastrzeżone. BMP'      O nas   Reklama   Newsletter   Polityka prywatności Kontakt

Realizacja: Marcom Interactive
Newsletter BMP

Najważniejsze informacje ukazujące się w naszym portalu mogą otrzymać Państwo na skrzynkę e-mail za pomocą naszego bezpłatnego newslettera. Aby go zamówić prosimy wpisać swój adres e-mail w poniższym polu. Zapraszamy!

Polityka prywatności
Akceptuję
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.