Partner serwisu
26 maja 2017

Ciepło zasiane

Kategoria: Artykuły z czasopisma

Z chwilą likwidacji we Włocławku pierwszej kotłowni w roku 1981 i zastąpienie jej jednofunkcyjnym grupowym węzłem cieplnym, przedsiębiorstwo osiągnęło wyższy poziom rozwoju technicznego. Początek lat 80. minionego wieku można traktować jako okres „zasiewu” nowego systemu ciepłowniczego.

Ciepło zasiane

Działalność gospodarcza Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Spółka z o.o. we Włocławku jest związana z zaopatrzeniem szerokiego grona odbiorców w ciepło na podstawie koncesji udzielonych przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w zakresie: wytwarzania, przesyłania i dystrybucji ciepła. Przedsiębiorstwo istnieje na lokalnym rynku ciepła blisko pół wieku. Zaspokaja potrzeby cieplne miasta w 70% całkowitego zapotrzebowania ciepła. Posiada długoletnią praktykę i doświadczenie zawodowe w wytwarzaniu, przesyle i dystrybucji ciepła. Kontynuuje dobre tradycje i wieloletnie doświadczenia włocławskiego ciepłownictwa, które swój początek miało już w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Jest spadkobiercą tradycji przedsiębiorstw, z których w drodze ewolucji dziejowej się przekształciło. Ponad 46 lat działalności przedsiębiorstwa to nieustanny proces jego zrównoważonego rozwoju, to pełna odpowiedzialność społeczna za swoje działania oraz nieustanna troska o środowisko naturalne i bezpieczeństwo energetyczne miasta Włocławka. MPEC to także część historii włocławskiego ciepłownictwa zapisanej w kronikach rozwoju miasta. W niniejszym artykule przedstawiono genezę powstania kotłowni lokalnych w mieście Włocławek, scharakteryzowano działalność przedsiębiorstwa w latach funkcjonowania województwa włocławskiego oraz opisano realizację w przedsiębiorstwie programów ograniczających skutki niskiej emisji na terenie miasta.

Rys historyczny powstania kotłowni w mieście W latach 60. ubiegłego wieku na terenie miasta Włocławka funkcjonowała Włocławska Spółdzielnia Mieszkaniowa. Spółdzielnia wypełniając założenia statutowe oraz spełniając oczekiwania swoich członków w najstarszej dzielnicy miasta, budowała pierwsze budynki o charakterze wielorodzinnym. Energia cieplna niezbędna do ogrzewania mieszkań i częściowo dla potrzeb ciepłej wody użytkowej była wytwarzana w osiedlowych kotłowniach. Były to kotłownie najczęściej lokowane w budynkach mieszkalnych w pomieszczeniach na najniższych kondygnacjach, rzadziej w osobnych obiektach wolnostojących. Stanowiły one pierwsze zbiorowe źródła ciepła w mieście. Zasięg przestrzenny kotłowni był niewielki. Zwykle ciepło dostarczano do jednego, dwóch lub sporadycznie do kilku budynków. Początkowo kotłownie na terenie miasta funkcjonowały w dzielnicy Śródmieście i były one zlokalizowane w rejonie ulic: Bukowej, Brzozowej, Chmielnej, Olszowej i Traugutta.

Od początku lat 60. minionego wieku charakter rozwoju gospodarczego i urbanistycznego miasta decydował również o kierunkach rozwoju włocławskiej energetyki w tym i dzisiejszego ciepłownictwa. Na charakter i ukształtowanie włocławskiego przemysłu oraz rozwój i zarys przestrzenny miasta silnie oddziaływały inwestycje centralne realizowane w latach 1966-1985. W efekcie nowych zamierzeń inwestycyjnych we Włocławku powstawały obiekty przemysłowe o szczególnym znaczeniu strategicznym dla miasta, jak i też dla gospodarki krajowej. Rozwój przemysłu powodował dynamiczny przyrost zasobów mieszkaniowych w mieście, które wymagały zabezpieczenia ciepła do ogrzewania. Nowa rzeczywistość na włocławskim rynku budownictwa mieszkaniowego spowodowała konieczność budowy kotłowni w innych częściach miasta poza dzielnicą Śródmieście. Powstawały one na terenach nowo budowanych osiedli mieszkaniowych w dzielnicy Południe z lokalizacją przy ulicach: Dziewińskiej, Kaliskiej, Płowieckiej, Długiej oraz przy ulicy Dobiegniewskiej (obecnie Płockiej) w dzielnicy Wschód.

NASTĘPNA STRONA

Strona używa plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. OK, AKCEPTUJĘ